ألا إنّ الْغَضَبَ جَمْرَةٌ تُوقَدُ فى جَوْفِ ابْنِ آدَمَ ، ألا تَرَوْنَ إلى حُمْرَةِ عَيْنِهِ وَ انْتِفاخِ أوْداجِهِ ؟ فَإذا وَجَدَ أحَدُكُمْ شَيْئاً مِنْ ذلِكَ فَالأْرْضَ الأْرْضَ . ألا إنَّ خَيْرَ الرِّجالِ مَنْ كانَ بَطىءَ الْغَضَبِ ، سَريعَ الرِّضا ، وَ شَرَّ الرَّجُلِ مَنْ كانَ سَريعَ الْغَضَبِ ، بَطىءَ الرِّضا . « 1 » به هوش باشيد كه غضب پارهء آتش و گدازه‌اى است كه در قلب آدم برافروخته مىگردد ، براى پى بردن به چنين حقيقت به سرخى چشمان و برجستگى رگهاى چنبرهء گردن آدم خشمگين بنگريد . اگر كسى خود را در چنين حالت بيابد بر زمين نشيند . بدانيد كه بهترين مردم كسانى هستند كه دچار غضب زودرس نمىگردند ، در خشم روايى گامشان كُنْد و آهسته است ، ولى در رضا و خشنودى پيشتاز و سريع هستند . و بدترين مردم آنانند كه به سرعت خشم مىگيرند و به كندى تن به رضا و خوشحالى مىدهند . كسى به ملك رضا خشمگين نمىباشد * در اين رياض گل آتشين نمىباشد ز خندهء گل صبح اين دقيقه روشن شد * كه عيش جز نفس واپسين نمىباشد دراز دستى ما كرد كار بر ما تنگ * و گرنه جامه بىآستين نمىباشد به هر طرف نگرى دور باش برق بلاست * به گرد خرمن ما خوشه چين نمىباشد ز سرافرازى ما اين قَدَر تعجّب نيست * هميشه دانه به زير زمين نمىباشد تمام مهر و سراپا محبّتم صائب * به عالمى كه منم خشم و كين نمىباشد ( صائب تبريزى ) آثار غضب آثار ظاهرى غضب در ناسزاگويى و تجاوز و يورش به ديگران و سخنان زشت ،

--> ( 1 ) - مسند احمد بن حنبل : 3 / 19 ؛ كنز العمال : 15 / 922 ، حديث 43587 .